Suïcide: door de ogen van een beginnende hulpverlener

Suïcide is taboe. Niet alleen in de maatschappij, maar ook al te vaak voor hulpverleners. Ik daag jullie uit, wie durft de vraag te stellen: ‘Denk je soms aan zelfmoord?’

id-100137119_suicide_image-courtesy-of-david-castillo-dominici-at-freedigitalphotos-net

Image courtesy of David Castillo Dominici at FreeDigitalPhotos.net

Suïcide. Zelfdoding. Zelfmoord. Het zijn allemaal woorden die ons bekend in de oren klinken, maar waar we liefst van al zo ver mogelijk van uit de buurt blijven. Want hoe we het ook draaien of keren, het is en blijft een taboe. Mensen praten er niet over, gaan het uit de weg en, bewust of niet, staan er niet genoeg bij stil. En wij als beginnende hulpverleners, doen onbewust soms precies hetzelfde als die grote massa. Ondanks dat we signalen opvangen, omzeilen we al te vaak het thema of gebruiken verbloemende woorden. De letterlijke vraag: ‘Denk je soms aan zelfmoord?’ wordt te weinig gesteld.

De volgende vraag die dan opkomt is ‘Waarom?’ Wat houdt ons dan zo sterk tegen om er niet over te communiceren? Volgens mij gaan we de vraag naar zelfmoordgedachten vaak uit de weg omdat we schrik hebben mensen op ideeën te brengen. We hebben schrik omdat we mensen zouden kunnen choqueren wanneer ze ‘nee’ antwoorden. Maar de allergrootste schrik blijft: ‘Wat als mensen ‘ja’ antwoorden?’ Achter die grote drijfveer van veel beginnende hulpverleners, om een steun te zijn voor anderen, verschijnt dan plots die subtiele onzekerheid die ieder met zich meedraagt. Het onderwerp aansnijden roept onze verantwoordelijkheidszin op en vormt een uitdaging omdat we vrezen verkeerde risico-inschattingen te maken. Want een goede inschatting maken is dan plots van levensbelang.

Wie durft de vraag te stellen: ‘Denk je soms aan zelfmoord?’

En toch denk ik dat we als beginnende hulpverlener moeten leren zelfmoordgedachten bespreekbaar te maken en ze niet te omzeilen. Want de uitgezonden signalen zijn slechts het zichtbare topje van een enorme, onzichtbare ijsberg. Onze wettelijke, maar daarnaast ook morele en ethische taak bestaat er net in die ijsberg boven het wateroppervlak te brengen. Enkel door op het gevoel van pijn en wanhoop in te gaan, kunnen we het onzichtbare zichtbaar stellen en zo ook een doordachte inschatting maken in wat voor die persoon nodig lijkt.

Wat als mensen ‘ja’ antwoorden? Een goede inschatting maken is dan plots van levensbelang.

Maar die inschatting maken we niet enkel voor onze cliënt, die maken we ook voor een stukje voor onszelf. Alleen zo kunnen we die drijfveer om een steun te zijn voor anderen tot een goed eind brengen en onze onzekerheid doen verzachten. Alleen door uitdagingen kunnen we groeien.

Ik hoop dat ik op de een of andere manier jullie geraakt heb, liefste studenten, liefste hulpverleners, liefste mensen. Ik hoop dat ik jullie even heb laten stilstaan bij jullie eigen gevoelens, gedachten en overwegingen en op die manier het taboe voor even heb kunnen doorbreken. Ik daag jullie uit, wees niet bang, maar neem de uitdaging aan en groei!

Over de auteur:

Eline Vliegen, masterstudente schoolpsychologie aan de KU Leuven. Reeds van op jonge leeftijd sterk geïnteresseerd in psychologische hulpverlening bij kinderen en adolescenten.

Eline schreef deze blog naar aanleiding van een workshop Suïcidepreventie voor masterstudenten van de afstudeerrichting Schoolpsychologie. De workshop werd verzorgd door Sara Vanrossem. Meer informatie is te vinden op de website www.zelfmoord1813.be

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s