Angstige tijden voor wetenschappers in Amerika: Een brief van de president van de Society for Research in Child Development (SRCD)

96bf59e9-d533-4e5f-a2e8-a8cb7d7e27941

Sunrise at Stonehenge on the Winter Solstice. Picture: Eddie Mulholland/The Telegraph

Kleinzielig. Dat is het woord dat vaak bij mij opkomt als ik Trump op televisie zie. Een kleinzielige president die uithaalt naar alles en iedereen die er een andere mening op nahoudt dan hijzelf. Ik verwacht weinig goeds van deze president. En ik ben dan ook niet verbaasd dat onze collega’s in Amerika hun hart vasthouden. Maar het gaat verder dan dat.

Verschillende onderzoekers van onze onderzoekseenheid zijn lid van de Society for Research in Child Development (SRCD) en bereiden zich voor op de tweejaarlijkse conferentie van de SRCD, dit voorjaar in Austin. De SRCD is een Amerikaanse organisatie met een paar duizend leden uit meer dan 50 verschillende landen. Eind 2016, na de verkiezingen in Amerika, ontvingen wij een uitgebreid bericht van prof. Ron Dahl, de president van de SRCD. De titel van dit bericht was “Navigating Tumultuous Change and Uncertainty”.

De teneur was allerminst optimistisch. De veranderingen als gevolg van de verkiezing van Trump werden gevoeld als “extremely threatening”.  Zo schreef Dahl: “We fear a fundamental de-valuing of our science in a ‘post-truth’ era of fake news. We abhor the rise in misogyny, bigotry, racism, and hate spewing crowds that many of us have witnessed. Most importantly, we see all of these dangers through an amplifying lens: their profound threat to the well-being, development, and future of children. All children.” Maar er was ook een oproep tot actie en verzet: “By doing good science. By advocating powerfully for the values and inclusiveness that we believe in. By aligning our efforts toward heartfelt goals—which for many of us include the prioritization of science and policy that contribute to improving the lives (and the futures) of children.”

Er waren ook lichtpuntjes in de brief. Met het citeren van Obama: “Sometimes  history zigzags” werd er uitdrukking gegeven aan hoop. Ontwikkeling en vooruitgang zijn geen lineaire processen. Tegenslagen en misstappen horen erbij, maar zijn niet het einde. Doelbewust koos Dahl voor “Sunrise at Stonehenge on the Winter Solstice” als illustratie bij zijn tekst.

Most importantly, we see all of these dangers through an amplifying lens: their profound threat to the well-being, development, and future of children. All children.

Dahl eindigt met een oproep om te blijven hopen en wenst de lezer toe die hoop ook daadwerkelijk te kunnen voelen: “It is only through feelings of larger connection—to those we love, to what we love, and to what gives meaning to our lives—that this knowledge can inspire hope. (…) Then, when we most need it, we may be able to feel the hope that underpins our understanding that this darkness is only transient.”

De volledige brief van prof. Dahl kunt u hier lezen.

Over de auteur:

Dr. Jantine Spilt studeerde ontwikkelingspsychologie en is professor bij de onderzoekseenheid Schoolpsychologie en Ontwikkeling in Context van de KU Leuven. Ze doet onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen in de schoolcontext en de invloed die leerkrachten hierop hebben.

Jantine is lid van de SRCD. In april reist ze samen met collega’s naar Austin om nieuwe onderzoeksresultaten te presenteren op de conferentie van de SRCD.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s